ณ เบื้องหน้าของข้าพเจ้ามีหนทางสู่ความเจริญตั้งอยู่
หากแต่ดอกหางนกยูงแดงนั้นได้ร่วงหล่นลงบนถนนที่ถูกราดด้วยยางสีดำ
คือภาพจริงที่โหดร้าย กระแทกจิตใจ ฉุดความเศร้ามาบั่นทอนความสุข
สภาวะรอบกายช่วยเร้าความทุกข์
ตัดกำลังในการสร้างสรรค์วิถีชีวิต
อยากจะหนีก็ไม่พ้น
ธรรมชาติดลให้ต้นไม้ในฤดูฝนตอกย้ำ
ขย้ำใจให้ช้ำ ให้นึกถึงท่าน
รักแรกที่เป็นรักข้างเดียวเปลี่ยนข้าพเจ้าเสียแล้ว
ไม่กล้าเกี้ยวเพื่อสร้างสีสันอย่างปุถุชน
เพราะละอายแก่หัวใจที่กำลังจะหยุดเต้นดวงนี้
โอ... มนุษย์ผู้มีอิทธิพล
การครองตนของท่านเคยทำให้ใจของข้าพเจ้าพองโตด้วยเพ้อฝัน
และแล้ววันนี้...
การหยุดนิ่งและมองท่านคนเดิม ณ ที่ห่างไกล ได้ค่อยๆอุ้มดวงวิญญาณออกจากร่างของข้าพเจ้าแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น